Bizler hiçbir zaman gerçekliği/gerçeği bilemeyiz; bizim sadece gerçeğin/gerçekliğin ne olabileceğine dair belirli görüşlerimiz olabilir. Gerçekliğe dair görüşler, yalnızca belli bir amaç doğrultusundaki işe yararlılıkları ve etkililiklerince belirlenir. Eğer üzerinde ısrar ettiğimiz sistem işliyorsa bu durumda tüm söyleyebileceğimiz sistemin işlediğidir. Sistemin işliyor oluşu, doğru veya gerçek olduğu anlamına gelmez. Bu sadece sistemin çalıştığı/işlediği anlamına gelir. Görünüşte sistemlerin içinde olan sabitlikleri/değişmezlikleri tanımlama yollarımız,esasen sistemin kendisi değildir, onlar sadece bizim yakıştırdıklarımızdır. (Bebe Speed)

Şair; gerçek ve gerçek dışının durduğu yerde, bilişsel süreçlerin alıcı (etkin), edilgin (tepkisiz) kalabilmesini sağlayıp ve aynı zamanda tin’i, ussal kalkanla çevirip, duygusal etkileşimlerden uzak durup (yaptığı işin en üst düzeyde farkındalığını devam ettirebilmek adına) aklın ve deliliğin sınırında çalışır. Bu çok zor bir süreçtir, sınırda olmak ve tüm etkilere açık olarak orada kalmaya devam etmek; şairin işi budur işte.

Şair bi kimyager gibi çalışır, şiir gelişigüzel, el yordamıyla, abartılı bi çoşkunlukla yapılabilecek bir iş değildir. Şiir akıl işidir ve akıldışıdır.

Soyut kavramları, şey durumuna indirgemekle, duygusal bir uzam ve kavramı, onu kullanan ve sahiplenen somut insandan kopararak düşünsel bir kategori haline çevirerek, nesne algımızı ters yüz edip, hareket alanımızı genişletmek durumundayız. Lirik şiirin tamamen duygularımıza hitabeden oluşumuna karşılık diyonizyak , görsel şiir akılsal süreçleri de harekete geçiren apollonesk bir şiirdir.Bu görüş basit bir ayrımdır ve görsel şiirle ilgili yanlış anlamalara yol açabilir. Söylemek istediğim görsel şiirin çok daha fazla imkanlar barındırdığı ve lirik şiirin yarım bıraktığı süreci fazlasıyla tamamlama olanağı olduğudur.

Görsel şiir, her zaman okuyan kişinin görüşleri, bilgi birikimi ve beklentileri kadarını verecektir okur / bakar kişiye. Gördüğümüzü sandığımız şey aslında gördüğümüz şey değildir. Görsel şiirin güzel olan yönü, özgür olması ve bizi sınırlayıp sıkmamasıdır. Çalışmayı yapan kişinin ne yapmak istediğini anlayıp anlamamak değildir buradaki derdimiz. Anlamlı olmasını değil göstermesini bekliyoruz. Anlam bizim şiire atfettiklerimizdir.Şairin işi, anlamlandırmak değildir.

Görünüşte şiirin içinde olan sabitlikleri /değişmezlikleri tanımlama yollarımız, esasen şiirin kendisi değildir, onlar sadece bizim yakıştırdıklarımızdır. O yüzden kelime, imge, yazı, dize, anlam şiire ait değildir; bize şiir olarak öğretilenlerdir ve bu nitelikleriyle toplumsal ve bireysel uzamda konumlandırılan şiir algımızın ters yüz edilmesi gerekmektedir ve daha da ileri gidersek bu bir zorunluluktur.