Enformasyon ile ilişkimizin, dezenformasyon üzerinden belirlendiği, görsel kültürün, 2. Sözlü Kültür bombardıma altında yürüdüğü bir zaman yaşıyoruz. Bilgi edinme yollarımız aşırı bilgiden trafiğinden "tıkanmış" durumda. Şiir ve edebiyatın, kendi bilgilenme yolları ve epistemolojik gelenekleri olduğunu, en azından günün "popüler" kaynaklarından beslenmeyeceğini düşünürdüm, fakat yanılıyorum.

Bu sitenin içeriğine bir göz atın. 2007 yılında dergilerde yayınlanmış tartışmalara, konuşmalara, dosyalara filan da göz atın. Google önemlilik derecesine (google rank) göz atın (dört olduğunu göreceksiniz). Internet üzerinde "görsel şiir" diye bir şey aratın, karşınıza çıkan yer elbette burası olacaktır. Bu sitenin adının geçtiği yayınlara, kitaplara göz atın. Referans olarak alındığı yerlere de bakın. Bunların hepsi 2007 yılında neredeyse tavan yaptı ve insanlar, şairler bu sitenin ortaya attığı şeyler konusunda fikir yürüttüler, hala da kendi kendilerine fikir yürütüyorlar, yürütecekler de.

Kitasono Katue, 1920lerden başlayarak, ölümüne kadar, önce Japonya'da, daha sonra dünyada öncü bir sanatçı oldu. Fütürizm, Sürrealizm ve Dadaizm'den etkilenen Katue'ye Avrupalı Sürrealistler fazla ilgi göstermese de, Ezra Pound'dan başlayarak, şiire getirdiği yenilikler farkedildi, görüşlerinden Batı Dünyası da yararlanmaya başladı. Ancak, Batılılar, Katue'yu 20. yüzyılın önemli şairleri arasında kabul etmediler. Bir süre somut şiirle ilgilenen Katue, daha sonra "plastik şiir üzerine notlar" başlıklı manifestosuyla sözcüğü terk ederek, şiirde yeni bir "desen" arayışına girdi. Katue'nun plastik şiiri, dünya çapında bir sanat hareketine dönüşmese de, sözcük ile imajın birbirinden tamamen ayrı tutulamayacağını ve gelecekte birbiriyle etkileşim içine gireceğini 1966 yılında akla getirmesi açısından her geçen gün önemi artmaktadır.