iletişim

Suzan Sarı

Umberto Eco, Todorov’un, bir metnin yazarın sözcükleri, okurların ise anlamı getirdikleri bir piknikten ibaret olduğu önermesine (sorunlu bir kavram da olsa niyet >başlığı altında) yazınsal iletişimi üçe bölerek; yazarın niyeti, okurun niyeti ve metnin niyetine, itiraz eder. Okur odaklı eleştiride yazarın getirdiği sözcüklerin –en küçük(!) yapıbirim olarak- somut kanıtlıklarının iletişim şemasındaki ileten ve alımlayan arasındaki net paylaşımında yersiz bırakılmasına göz yummaz. Belirli sayıda sözcüğün bir araya gelmesiyle sonsuz sayıda anlam üretiminin imkânsızlığını ve metnin bir yerlerinde yorumları sınırlayacak olan verilerin ‘mutlaka’ yer aldığını belirtir. Zimmermann da;