ve de ki içindekiler

- Kitap hakkında

- Çetin Çekirdek

- Kaybolmanın Estetkiki

- ~enatör Hürriyet

- Kölige

- 1200-1201 Alçalma Hataları

- Drednot

- Drednot II

- Yazarlarla Yaşamağa Alışınız

Serkan Işın

ve de ki

ucu açık bir yapıt

2011 www.vedeki.com

2011 Serkan Işın, Kindle için .mobi formatında deneme amaçlı tasarlanmıştır. PDF için www.vedeki.com adresini ziyaret edebilirsiniz..

Tüm hakları bende saklıdır © 2011 vedeki.com,

Published for Kindle Plugin for Adobe InDesign® 0.93

Bu elektronik kitap .mobi formatı (Amazon Kindle) için Indesign programında tasarlanmıştır. Ücretsizdir. Basılı olarak kitabı edinmek isterseniz, lütfen www.vedeki.com adresinde yer alan formu doldurunuz.

Serkan Işın

ve de ki

ucu açık bir yapıt

Kitap hakkında

Gayriresmî olarak 1992 yılında başlayan Şiir ya da kendi ifadem ile “dizeli şiir” konusunu 2011 yılının Ocak ayında bir nevi açık yapıt ile tamamlamayı uygun buldum. Açık yapıt diyorum çünkü ne bundan böyle şiir yayınlamak -en azından basılı olarak, ne de şiirlerimi yeni desteler halinde bölmek istiyorum. Okura büyük bir haksızlık olacaktır bu. Whitman’ı (Leaves Of Grass) ya da divan yordamını ciddiye aldığımı söyleyebiliriz. En azından bir söylenti ya da bir çeşit lanet gibi aramızda yayılan “şiirin ölümü” hakkındaki o korkutucu hikayeden daha eğlenceli görünüyor bu durum, öyle değil mi?

Şiirin Ölümü’nü, çeşitli mahallelerde değişik biçimlerde anlatan kuşağımın şairlerinden, insanları bu yollarla korkutup, İtibar satın aldıklarını biliyorum. Satın aldıkları itibarın önce kendileri için üst-baş, daha sonra da ahali için barınacak bir Dilsel Ev anlamına geldiğini söylemek gerek belki de. Bu haytalığın, bu zararsız görünen ticaretin taksitle yapılıyor olması ve ürün standartı konusunda hiç bir kalite ölçütünün ortada olmaması, biraz düşündürücü.

Okurların vitrinden vitrine, kanaldan kanala geçerken hissettikleri ile raftan rafa geçerken hissettiği şey, şiir kitabının kaderini de etkiledi, öyle değil mi? Okur, artık ne bir hayata tutunma çabası olarak şiir zorunluluğuna tabi, ne de bir iletişim biçimi olarak şiirden medet umuyor.

Denebilir ki, ne mutlu okura! Ne mutlu çünkü yüzyıllardan sonra ilk kez, kırarak, dökerek de olsa, kendi dilini oluşturabildi, iletişim kurabilmek için. Sırtına giyecek, karnına yiyecek şey bulma konusundaki mahareti yanında okur, hayatta kalma dürtüsünün örgütlenmiş Söz ile ilgili olmadığını, tam tersine Dağıtılmış Logo(s) olduğunu yavaş yavaş idrak ettikçe, Apollon tarafından Diyonysos tarafına doğru geçecek, kendisi için en berbat sayılabilecek deneyim için bir foton yumurtlar gibi, Şiiri söyleyecektir de. Kuşağımızın başının belası olan bu Verbomotor hal, bir ara hal olarak belki de, şairi hem hükümsüz kılan, hem de onu durmadan ve durmadan Felaket Vektörü’ne yerleştiren eşsiz bir haldir.

Şair olarak fark ettiğim şudur; her hareketin, her anın, Modern Kent’te, yedeğinde Kaybolmanın Estetiği ya da Negatif Estetik taşıma eğiliminde olduğudur. Çok sevdiğimiz bir şey ya da çok arzu ettiğimiz başka şeylere olan bakışımızın zorunlu bir çıktısı olan bu durum için Şairliğin bulunmaz bir imkan olması bir yana, en beter hallerden biridir de bu. Çoğu okur için gündelik hayatın her anı, başka türlü bir sınav, başka türlü karar alma süreçleri, başka türlü alışkanlıklar demektir. Okur olmak gibi en fazla 5 dakika süren bir hali (modus) uzatmak için Şiir Okuma Hapı icat edilmedikten sonra (bu biraz Şiir Kontrol Hapı’na benzer ama etkisi daha fazla olacaktır ve herkesi mutlu edecektir de) işimiz zordur. Şair, o bahsettiğim Kaybolmanın Estetiği ya da Yitenin Estetiği için kötürüm bir vaziyette, kaydetmek zorundadır. Zorlu bir iştir bu. Çünkü bir günün tüm verisini harmanlamak ve bundan Şiirsel bir Kompozisyon çıkarmak ne bir kerede olabilir, ne de yaşantılarımız bu tür bir “pause” imkanını bize verecektir. Vermez de. Bu bir görev olmadığı için Dünya’ya Tanık Olan Ben -kayıt etme işi için türlü türlü şeylerimiz var artık, telefonlar, kameralar, günlükler, ses kayıt cihazları, web siteleri vb.- kolektif anıların derlenmesi işi için, Dil’in ustaca kullanıldığı bir ekonomiden değil, tam tersi, olabildiğince savruk ve bereketli göstergelerle dolu bir Veri Ormanı’ndan besleniyor bir süredir.

Bu veri ormanı içinde çeşitli dalga boylarında, çeşitli bant aralıklarında çalışan yazın türleri mevcut. Fakat yetmiyor. Reklamın, reklamcının elinin altında hazırda duran ile, şairin, yazarın çileciliğinin ürünü olan tek boyutlu çizgi, sadece dikine ya da enine olan uzaklıkları ölçemeye yarıyor; merkezinde şairin o mutlak ve can sıkıcı bakışının antikalığı. Gündelik-dışı alanlar ile gündelik-içi alanlar, fizik-metafizik ayrımı gibi, duygunun aşikaren ve vekaleten üretim/tüketimine yönelik gayet hastalıklı ve iç içe geçmiş süreçler olarak önümüzde duruyor. Ütopyalardan çok daha az merhametli bir dünyada yaşadığımızı iddia edebiliriz.

Çetin Çekirdek

kor

Seni gömdüğümüz yerden çıkarması

zor değildi, yüzüne bakmak kadar

alnın yerinde bir termik santral

kablolar, şirret bir rüzgar

değildi zor hiç bir şey

sıyırıp atması, arındırması

cevval imamın bıraktığı resmî

o sismik şeyi örslere,

birikmiş tarihi tonaj

kırmıştı kemiklerini, az önce

söylediğim gibi beşaret bir rüzgar.

sadece bendim bunu bir yara,

bir çeşit sargı, bir çeşit tentürdiyot

ya da bir çeşit bıçak yerine kullanabilen

nasıl bir tendi ki bendeki, akım

geçtiği yerden omurgayı da

çekip alıyordu, hiç bir başka

organa dokunmadan.

onlar, rüyalarında masif

bir ses işitmiş de uyanmışlardı genelde

bir bardak su, üzerinde dantel işlemeli

lıkır sürahî. bu işaretler bir masanın üzerinde

salataların, çatal bıçağın hemen ötesinde

hacı teyzelere sorulmalı;

pazar alışverişinde ayak üstü,

murat, at, yeşil: kementçe

nasıl da çökmüştü yatağın üzerine

o şey. nasıl da nefessiz bırakmıştı

yarabbi kapkarabasan. sen bizi koru.

üç kulvallah ve bir ayetelkürsü.

sonra mışıl mışıl uyku.

sonra gelsin özel okul taksitleri,

buz gibi odada sen ben annem kardeşim

ve gazetelerin binbir çeşit gündemleri

televizyonumuz renkli, tabaklar melamin,

hiç bir bok hatırlamıyorum, yok “hatırat”

belleğimin, nisyan motoru, sıradan.

diyebilmiş miydin ki bana

bir armutu boyarken kömürden

çıkardığın şeyle, zifirle altın sarısı

arası bir yerdeydi seni istanbul’a fırlatan

‘adam olma’ isteği. pamukla yaymıştın

sayfanın üzerine, gölgesini vermek için

sanki bir güneş varmış gibi herhangi bir açıda.

adana bir açı değildi, o başka. on kardeşten

biri mühendisti ve nereyi işaret ediyordu?

hiç bir tarih ve an yok, karşılayan

çekirdek ailemizi çitleyen

zaman karşısına koyacak, elhamlardan

kabuk, ikramiye ile alınmış

yoğurt, pirinç, ekmek, su,

dondurma. mutlu muyduk, sanmam

muskamız vardı, ama neydi bizi bir arada tutan?

dördüncü ya da beşinci kattaydı evimiz

iki küçük oda, bir salon, geniş güneş alan

karşımızda sikip attıkları bir ağacın

akasyaları, geri döndürülemez sanayileşme

ve kentleşme planları arasına Dalan

sıkışıp kalmış atom çekirdeği bir ailenin

sıfır kelvin bir sesle patlaması, hiç bir enerji

yaratmadan. değildi matematik, madem türktük

sen niye o kadar esmerdin lan o zaman?

salonda beklerdi, bizi romanyadan gelmiş

tatarların, ziynetleri, porselenleri, çinileri

hediyeydi hepsi altı üstü, birkaç zaman sonra

dağılacaktı suratı çavuşeski’nin soydaşlarla

ama o zamana kadar salon, hiç dokunulmamış gibi

beklemeliydi hatırasını, çeşitli akrabaların.

yoktu viyana kapılarına dayanmış

bir boy, benden başka bekleyen yoktu

bu pisliği bunca zaman.

sonra freni özenle alınmış o rus arabasında

nice kaza atlattım, nice ramak kaldım

râm olmamış gövdemin tepesinde binbir sıkıntıya

yılmadım, ama hiç bir halt anlamadım

bana anlatılan derslerden, hayat hikayelerinden,

dedim ya çekirdek ailemizi tükürüp atıyordu

tatlı yerine varınca zaman.

ne keşiştim, ne alim, ne de buna benzer birşey,

ne çıkarlarımdan çıkarabildim rızkımı,

ne de talih çekip aldı üzerimden

bu taksitli ortasınıf parkasını.

çakallara hırlamayı, ne senden öğrendim

ne de devletten, partiden, pusuladan.

kafamın arkasındaki çıkıntıda yatıyor

beni, bizi, ortaasyalardan buralara atan

nirengi: işaret ediyor geride bıraktıklarımızı

şu kemik, ama koruyarak

yumuşacık “hayatım ve şecerem”

ciltlerini.

şimdi tekrar, kapatıyorum toprakla üzerini

geleceğimi sanmıyorum bir daha, gelmem

şimdi, orada, senin söylediklerini, kimse duymuyor

başında dikilmiş iki melekten başka.

ben de duymuyorum, diyorum ya

şirret bir rüzgar alıp götürüyor

masif bir hızla ve,

yürüyorum

ürpertilendiriyor dillendirmeden

sağır ve saloz ve bıkkın ve borç içinde

kentimizin mışık gezen yerlerini.

Ne iniyorum dağdan, ne de

Çıkıyorum tepeye. Yan durmuş sıfatlara

düpdüzgün isimler perçinleyip

bu zorbalık karşısında insan

diye birşeyin, zebella meleklerin

tepişmelerinden arta kalanlığına

yürüyorum, elimde ne yasa, ne kuran.

Ne de bir an, başım sıkıştığında

Kenara çekip bakacağım. Ama durmadan

Beni kenara çekip bakan, anlar.

“Ben taştım da geldim,

Sen nerdeydin” dizesini

bir mıh gibi çattım alnımın ortasına

Hatırlamak istediğimden değil seni,

daha çok kavga çıkarmak, pislik

yapmak istediğimden bunca sakin

Ve anlamış, dingin ve buzgun

duruşum devlet dairelerinde.

Sırlarına vakıf olabilmiş değilim

Sınıf hareketlerinin, devasa miktarda

Paraların, ilişkilerin, iletişim kurbanlarının

Etrafımda ne bir efsane ayaklanmış yürüyor,

Ne de bir mit etrafında buz kemiren itler

için çalınıyor marşlar, davullar, zurnalar

ne de şerefliyim eskisi kadar.

yüzyıl öncesinin yeni dünyasından

daha geriye doğru fırlıyor, gökyüzüne

ne atılsa, nefes olup da etrafımızı saran

bu sarmısak kokulu insanât arasında

gökyüzünden düşen ne varsa, iki büklüm

yağlı bir kağıda sarılıp, pay edilmeyi bekliyor.

Yükseldikçe desibeller arasında, tiz motor

Sesleri ve uranyum şehitlikler, krom

Madalyalar, mavi kurdelalar, bir grafiğin,

bir ortalamanın, bir ok ile bir kareli defterin

haritasında kendisini kaybediyor kent. Hükümet

programlarını, ekonomik kalkınma şeylerini de

yanına alarak, hepimiz için geç kalmış bir kurumun

temelinde birikiyor yüzyıldır: evimiz

Apartmanları, tren kompartımanları gibi

yaratan yüce Cumhuriyet kentleri, bir stadtan,

bir heykelden ve valilik binalarının arasından

savrulup, bizi korkutan ışıltılı maşinalarla

Kanlı bir kavgaya tutuşmuşken, yolumuz

Çok parlak, kaygan ve sıcacık mankenleri ile

alışveriş merkezlerine çıkıyor, tarladan hemen

sonra. Ne karılarımıza benziyor, ne de çocukluklarımıza

tipografisinde renge batırılmış hurufatı ile

kuantalanmış cümbüş. Camekanlardan arta

kalan alanda, hava cıva gibi ağır ve

bir kısrak gibi uzanıyor, çirkinliğimizin

ortasına, hünkârlarımızın gözlerine

bir perde gibi inen Batı. Taksitle,

indirimle, borçla, senetle, kandırarak

ve bilincimizin bodrum katında

fuhuş çiçekleri açtırarak ve bizi

kısırlaştırarak geçip gidiyor

yanımızdan adını bilmediğimiz

bir kumaştan imâl edilmiş Şeytan.

Bizde itlikten dokunmuş sırıtış,

Onda, henüz dokunmamış gülüş.

Orta yerinde buluşuyoruz,

Seni ve beni icad etmeyi yarım bırakmış

Anne ve babalarımızın az süpersonik

Renkli, türkçe arkasıyarınlarında.

Bizi mezarlarımıza kiracı kılacak

bu aşkların, hayalet dinamolarına

kızlar ve oğullar peydahlamak için.

Yürüyorsun,

Seni bana getiren bu rejimin

En çetin çekirdek yerinde

Tükürdüğün öğünün

Çiğnenmiş, öğütülmüş, paramparça edilmiş

Güzelliği ile.

Kaybolmanın Estetkiki

şuradan bir dikme çıkıldığında vılgınca(.vav)

kendini verebilir bir anda şaşkınlığı

yazcakan elalemle birlikte -kimi sokaklar

adlarına eğilip büyülebilir tonla(.jpg).

nasıl cins, nasıl iğrenç, nasıl leşi(.avi)

bir arada bir yaza

sınavla alıyorlar bu sinekleri, haşaratı,

etikeltleri trombonlarından tutup çeviriyorlar

asfalta o kızgın(.zip)

cinnetlerin vites aralarına eyrişip duran

yağlı tespihleri.

cam kapalı, klime kapalı, vilyantör kapalı

yah bir kenarından zıp taraklarca meyküte

iniyor yüzümüze

sonra kaç bin devirse artık, iyon süzgecinden

terelelli bir bilim kurgu koridora girer gibi

iş başları, masalar(.lar).

sen de anlıyorsun burada itiraz ettiğim

bizzat ve bildahiri itiraz etme cihetine gittiğim

atpsine buzaklarına mıyhlarına laf ettiğimi.

oradan -nereden sahi- bir dikme(.rar) inildiğinde

bulunabilir üşüşen şeddit lehazzal bir kentin

içinden çıkartıp önümüze fırlamış şu dağın eteği(.avi).

trikler gide lir hiden ve kayıplarına kavuşur

hiçlikten topalarak bir yön verdiğimiz mürekkepli

katranlı tüylü yumuşacık(.doc) dilin mizacı.

sonra ikiye düşersin, vızıldar bir kelp motor

altında dört teker, içli bir kereviz kokan bahar

balık fosfatı ile bilinç akışına sigara ile

şön verir de, nereden kesip atacağımızı bilemeyiz

şu eşsiz vatanı(.vav).

çünkü -samimi olalım- ka’sı ba’sı

anası tasası ve yasa tasarısı

bir bidonken su, suyken neşe,

neşeyken korkunç bir talkınma hamlesi

oluverdi ya, vardiya usulü istiklalin

perçeminden yanıp düşen o ter.k

ve evet, tek bir seferde bunca lanmsız mırakla

hataya üç rekat serererk gözyaşlarını

ulan kurtulabileceğini mi sannediyorsun

estetkiklerinden bu cingöz macurluğun,

pomaklığın yaralarından kaltaban dizelere

ekilmiş trilyon vatlık(.rar) meşklerinden,

aşklarından, apışkaralarından, kapıskalarından

Varlığın.

o üstten, kat yaptığı yerindan Anlamın

dikine bir çizgi çektiğinde

buraya kadar geliyor, ürküttüğün

Ses, ektiğin Zift, ezdiğin miksel

birleştirdiğin ruha bulanmış bedel.

sonraya bırakılmış bir zemberek

gibi kuruluyor, mışıkları şiir

dediğimiz eşgalin. patlıyor yüzünde

vesikalıktan hallice, sonra, sonra.(.dll)

~enatör Hürriyet

I saw Satan laughing with delight

The day the music died

İblisi gördüm keyifle gülüyordu,

Müziğin öldüğü gündü.

Don MacLean

Bye Bye Miss American Pie

kendi başına kuş konuşuyor bu kentin ızdırabı

ev şekillerinin arasına serpiştirilmiş

hava durumu bulutları gibi baştan savma

ve çok güzel,

dudaklardan, aşırı yapılmış, tapıştırılmış

alınlardan aşağı doğru akıyor, güneş

mikrofonlardan, banklardan, pankartlardan

geçtiğini fark etmediğimiz ve

gırtlak patlatacak kadar güzel.

ne kilo verebiliyorum, ne de hatırlayabiliyorum

birkaç zaman kadar önce yokuşları tırmanırken

bayır aşağı giden o amerikan tütünlü nefesimin

tutuşturduğu tüm kan şeyleri ile,

çıkmıştık galiba, açık bir alınla, beyaz büyük

hep beyaz büyük bir bulut ve yine hava durumu

ekranlarında pek görünmeyen bir ağaç, bir kurt,

bir meme, bir çocukluk şehlalığı

peşimize düşen ölüm müydü, yoksa sıkılmış mıydık

bunca -yetten, bunca yeşilden, bunca mıhtan,

bunca naldan, bunca kımızdan, taşından kan

fışkırtırarak, peşine takıldık, birşey kadar

yakın zaman önce.

sonra faturalara bağlamak gerekecekti, mevcudiyeti

her masalın bir yüzüğü, bir yüzüğün bir prensesi

ve prensi ve boğdurulmuş gölgeleri, “tatli rüyalar”

türkçesi, cep telefonu ekrani, msj pnceresi

uykuya kayan parmagin ördüğü anlatı: “tali rüyalr”.

değişiyor ~şey, dibe çekme sesleri, gömme sesleri,

çıkartma ve sokma sesleri örneğin bir yakayı, bir kravatı,

bir gömleği, şişmiş patlayacak göbeğin, milli belinden

ta aşağı doğru. saygıyla, sırıtarak. kapanıyor yakalar,

düğmeler, parlak beyaz gömlekler,

dar geliyor belli, sümen, senatör hürriyete.

oradan, bir yere gidelim, otobüs hatlarına, hattatlarına

bir ucundan allah, bir ucundan silivri silivri biberler

çıkıyorsa bu kentin, unlu, kevgirli memelerinden aşağı

bir kalça gibi kıvrılan şeylerinden tutup, bir tokatla

devirir gibi yapıp, bir sınıfı, şeyinden, sürükleyip

yürükleyip, dürtükleyip, çıkartalım yokuş başına

saçlarını keserken çok eski stadyumların, kamuların, kısa.

parmak tuşta, maaş sırt üstü yatışta,

aidiyet desen beyaz bere

kan gölü, ense üstü, dökülüvermiş yere, sokak ortasında

ama cesaretinden hilaller eskittiğimiz şu güzelim vatanım

üç deniz arasında idamcık idamcık ilerliyor geleceğ.

hiç bir öğüt, rafine gelmedi ya bana,

ben ona şaşıyorum. oysa muska bahçeleri,

taş kapılar, gümül imbikler arasından

geçiliyor gibiydi, ızdırapla bu kentin

yüzünden, betonundan ve sağrısından

taşan evliyalar mahallesine. herkesli,

herşeyli ve toptan bir şey de bu,

sonra pötibör pötibör perakande.

saat 02:30, sigara alıp gelme vaktin, benzinciden

kapanmış bakkaların uykuda çırakları ve çıkarları

üzerinden yüzde bilmemkaç vergi ile, işte bulabildiğim

kelimelerle dizmeyi düşünmeli sonra, yakarken

çok da milli bir ateşle, ulusal dudakların

arasındaki o sigarayı. yerli malı bir hayınlığın

şeceresinden tutup aşağı, sallandırmalı.

Kölige

Ve ağır mazot

taşıp fûturatlanıyor

dev dinazorların, atmıkların

katmanların, devlerin, mesire

masallarının arasından önümdeki

öküz sakatatlarını sırtlamış

cazgır Buick’in kanatlarına

- böyle anlıyorum ilk tüneli.

uzunları yakıyorum görmek için değil

görülmeliyim çünkü acele ne

hem de üstün gelebilir

düşman karanlığın ortasında

dışarıda,

hırçın gırtlak patlatan

geniz kundaklayan durağanlığıyla

pişkin bahar kokusu. sımsıkı

kapanmış olsa da her yan

duyabiliyor insan

her çarpışını ön cama haşaratın.

hiç bir asr-ı saadet kelimesi

yakışmıyor da önümdeki beşaret manzaraya

korna sesleriyle dönüyor yankı

ziftlenmiş bir operaya; kuzgun

kanatlarını açsa, kana bulanacak

şehirleri birbirine yakın ve uzak

kılan taşkın asfaltlar.

bir aç, öç almak için yaklaşıyor

elde bir ötre

dilenme değil bu, varolma

diyorum ki bana hiç sorma – tünel

kıyametin saloz kirpikleri

tek bir ağızdan kavşağa haykıran

lav – cayır cayır işsizlik, arsızlık

ve gizli geçitler kokuyor.

açıyorum camı, tünel aspestle

abdest arasında, az sonra

düşeceğiz üçüncü vitesten birincisine

tekrar hırlayacak motorlar, örneğin

bir İngilizin, bir Fransızın

bir Arabı boğazlamaya and içtiği

fıkrada, diyorum ki beni de alacak mısın

tünel; yankı mimarisi, körlerin

kulaklarını kopartacak Semâh.

sevgilimin kıpışık gözleri

anamın, babamın kıyışlığı

insanın boğazına yapışan çeşitli anılar

sıradan titrek aydınlatmasında

tehtid edici duruyorlar, duvarlar

nasibini almamış hiç bir güzellikten

arkamızda kalıyor az önce

bizi bu kara somuna fırlatan

tan.

önümdeki arabada okşuyor

sonradan görmenin biri

cebindeki banknotları ve bir baldırı

kara kapkara bir oyuğa açılırken pencerem

“abi bir ekmek parası” dökülüyor üzerinden

elleri şimdi camdan uzanan fırlamanın

diyorum ki – kuzgun olabildiğince

vav’lı kızgın kavmin şerri, çekip

alıyor paçavradan fazla olmayan

kölige önümdeki vatandaşın

vicdanının zifirini.

ve tünel, hangi sadabata açılacaksa

açılacak, kalıyor gerimizde

derimizde vebalî, vites kutuları

ve fren balataları ile fark edilmiyor

şeritlerinin bile isten kirdenliği.

birinci vites, evet

güneş yıkasın mavi yakasından

tutup akşam vakti

bu fabrikaları, iğ kokan

cılız ağaçları, evleri,

ve güzel rabbim,

neden tutamıyor hiç bir kaza

horuldayan bir yıldırımın

yerini -hani çok güzel olacaktı

180 km giderken öpüşmesi

ve ağır mazot

okyanusun ortasında

çelik brandaları, küskün

mağribileri, glasgowluları

ile buluşmak üzere

terk ediyor tüneli.

şimdi ardımızda kalıyor

telvesi ile cumhuriyet ve iş dönüşlerinin

üçüncü sayfa haberlerine

beslediği mıcırlı

sanayileşme hamleleri.

1200-1201 Alçalma Hataları

öyleyse bir ilgisi olmalı

ağzımdaki bu kokuyla, şu kulağımdaki uğuldamanın

ben duyuyorum gelen tıkırtıları bilgisayarın oralarından

bu kulaklık, örneğin, ilettiği gibi

iletebiliyor mu bendeki cızırtıyı

duyduğum şekliyle muazzam inişleri, çıkışları.

kaydedebiliyor mu bir sismograf, sabitlendiği yerden

o ucuz sehpadan belli olabiliyor mu

kaç cinnetin elde yarım koçan, kapıdan daldığının

bu ekran, görmediğim şeyleri, gördüğüm şeylere çeviriyor

bu kılavye, bu tuşlar da aynı,

şiire girmez desek de, bunca elektron, fiş, fiştek

şiir geçiyor içinden, parmaklarımın pası kiri değil

hızı gerek çünkü bana, bu termik, bu hidrolik, bu

herşeyi sığ bir zamirle birşeylere bağlamanın saatı.

şimdi burada sıcaklık, -10 derece

yok uğultular, yok kar, yok his

ağzımdaki koku, günde iki paket sigaradan

o uyuz kahveden, o tipsiz reklamlardan

ve yığılıp durmuş kitaplardan arkamda

önümde birkaç yıldır beni esir alan şu

kompüter, şu dökülesi işlemcinin,

şu sabit diskin kaymış hafızası

oradan oraya birşeyler taşımaktan

yorulmuş bellek, terimle, pasımla

kirlenen tuşlar, dişlerim ağzımda

sıkmaktan iki büklüm ve kararmaya başlayan.

bir odaya sığdığında, bunun atası

bir odaya sığamayacak şeylere karşıcı

geldiğinden Oktay Rifat, ne anlardı

astronottan, ne de kamarovdan, ne de

o kötü çekilmiş Ay’a çıkma şeylerinden.

ben bildiğimden değil, görmedim, duydum sadece

cılız bir kaydını Komarov’un, dünya halkları bilmem ne.

ama sesin izi, geçemiyor Armstrong’un potinlerinin

ağırlığını, ne kadar hafif olsa da, kuş gibi bir adam

çekiyor, Dünya’da A B D’nin bin okka söylemi.

Kimse bilmiyordu, dünya bilmiyordu, toplama kamplarını,

buydu verilen cevap, “bilmiyorduk ki”, şimdi öğrendik

ve bunun da hiç bir boka faydası yok. burayı “sil”

tuşu ile birkaç adımda silebilirim, ama silmiyorum

çünkü yok geri dönüş, bu meret, gizli gizli

kaydediyor herşeyi, sonra yığıyor ozon civarında bir yere

bir uydunun kanatlarına, pençelerine akbaba edasıyla

yere dik bakarken.

salıveriyorlar birden kapıdan içeri, indirim varmış

yarım yarım çatırdıyor kapısı, fiyatı çeyrek düşmüş

şeylere doğru, oradan kasaya, seçtiğim değil

keseme uygun olan. tarım toplumu ağzı, kese

cüzdan, cep. kaldıramıyor bu yığını büyük

bir buldozer, küçük küçük taksitlere bölünüyor

bizi biz yapan şu biçerdöverler, cep telefonları,

ya da binbeşyüz kat daha dayanıklı malzemeden yapılmış

kuantum siniler.

kahveyi onlara biz verdik, vaftiz ettiler

fiziği, cebiri ve parayı da. koyunlarına soktular.

birbirlerini keserken bile sakladıklarına göre

El’Kitab’ül-Muhtasar fi Hısab’il Cebri ve’l-Mukabele’yi.

biri ve sıfırı onlara biz verdik ve

hep sadece biriyle çarpıldık ondan beri.

sen biri için kayıp birşey olduğunda

bulunduğunda o kayıp şey olarak

o kayıp şey sen olacaksın

kimsenin haberi olmayacak,

her dakika haber olsa da;

misal mi, ırak.

Ay modülü kapsülünde herşey tamam gibiydi

dışarıda kamera ya da yönetmen yoktu.

sesler, bipler, dondurucu soğuk

lehim kokan basit transistörleri, çipleri,

yalayıp, Dünya’ya öyle gönderiyordu. Maxwell

denklemlerini, 200 yıllık birikimi ile

o potinler yere çarpıyor, kompüter hata

yapmaya başlıyordu.

1200-1201 alçalma hatası, bildiriliğine göre

kısa bir süre içinde yazılan belleği

birkaç defa kullanmış ve sürekli aynı

komutları göndermişti bilgisayara. bu

teknik bir hata değildi, bu mekanik de değildi.

teknik bir hata değildi, bu mekanik de değildi.

teknik bir hata değildi, bu mekanik de değildi.

teknik bir hata değildi, bu mekanik de değildi.

teknik bir hata değildi, bu mekanik de değildi.

bu, yarılıp giden yüzyılların arsasından

fışkırmış kupkuru aklın devasa kekemeliğiydi.

dile geliyordu, ay karşısında, soğuk

sopsoğuk ne varsa dante’nin parseli.

o tekleme sendin

bendim biraz, biraz Oktay Rifat’tı

geriye kalan ne varsa

onlardı, bundan sonra da onların

olacaktı. bize de köyümüzün

yağmurlarında tımar edilmiş

kursaklar ve plastik

patlayıcı kareler

ve hep koptuğumuz geldiğimiz yere

doğru bir at sürme isteği ile

bu isteğe gem vurmuş saatlar kalacaktı.

Drednot

bir konuşmaya başlarken

kimi kez gibi ve öyleyse

çoğu kez ölesiye ya da

ve, bazen sevinçle ki

kesilmiş bir yerinden

kafanı çevirmeden, iç

geçirmeden, üç yerinden

kırık, kurak, tuzak cümle

etiketinde yazmıyor, hangi

ve nasıl olduğu bilinmiyor

diye öyle, biliyorsun, çoğu

yerinde eksik, gedik, nadik

bir hikaye, biraz orasından

bir oradan, bir buradan

çeşitli olasılıklar ve

ruh, vektörel evet, hız

renk cenderesinde kendi

tavına doymuş şekilde, a

evet, kesilmiş bir kaç

yerinden nasıl da, akşama

doğru, kentin doruklarında

sen ben o, aramızda birkaç

şerit ve ışıklı sokaklara

dalıp bizi bir vatan dobralığı

ile çekip çevirecek vites

aralarında fülür fülür

dilsizliğimize bandrollü

akşam haberleri ve komedi

parlak, şey, hani, nereden

geliyordu, basamaklar yani

işte matematik, çarpmasın

yüzüne, sabahın eteklerinden

dökülüp gelen şu su

bu su vardı, hep

babadan miras umudun

bin atom ağırlığında, pardon

çekil göremiyorum ekranı

birşeyler deniyor, evet, kısmen

bazen, neden, hiç de yararlı,

canım, yalnız ölecek mi, taksitle

çekti cebinden aldı, tespihi,

yüzüğü, cenke lazım mıydı, nargile,

çay, bişeydi, sonra kaçaydı

attı, büyük yerden, kafasını

çevirip, bir nefes aldı, bir yudum

gürültülü sokaklarda dökme demir

heykellerde, kaldırımlarda tabelalarda

okunamazken yüzünde, borç, evet, bizim

oğlan, kız ve gelin, söndür

ışıklarını yüzünün arkasına doğru

büyüyüp duran, o vodvilin.

düşman evet, düşman, konuşmalı

bir hareket, elinden geçen rüzgar

ürpertirken aklına getiriyor

ilk aklına gelen şeyin ismini.

kesin ve bazen, neden, illa ki, evet

dursana,

Drednot II

çıkışmamış olabilir mi,

yoksa sonra da verebilir

lazım olduğundan mı, kesik

kaldırımlar yine mi değişiyor

bu kaçıncı, açıdan tamamlamak

fasit birşeyi.

dil içinde, köşeyi dönünce

rastlanılan coşku, pörtlemiş

dikilmesi gerek, sonra asfalt

oradan da gidilebilir ama

keskin tariflerle ancak tarhlar

mezarlıklar, şehitlikler

“canım”, bitanem, çiçeğim

sayfa, beyaz, satırsız

mühür, pul, imza,

bu kış da gelip, geçecek

almaz mısın, yeni, bak

sıcacık, teklifin arasına

sıkışıp kalmış birkaç diş.

bloklar, çerçevelenmiş

oval, eğri, büğür, püğür

fıkır fıkır sonra buz kesmiş

tersinden alınmış kirpiklerin

göz yapılırken çıkartılmış

kaşların, bir türkü, sonra

bakkal, sonra, hep sonra

cücük yerine doğru kentin.

keskin, az, sade ve kahramanca

onlarla oldu, buraya gelişimiz

kupkuru, biraz, çatlak, kimi kez

uykusuz, birşey mi dedin,

hayır, dursana öyleyse.

etrafında toplaşmış gibi, ha, evet,

hmm, cık, olabilir bak, of,

şimdi bak, şurasından, hani şu

şu demek, çözmek, vardı galiba

bir dilde, neresinden çözülürse

orasından donsun, nehir, geçmiyor

arasından.

sonra çok kızdı tabi, ama ne,

yıkadılar, sessizdi, kanser miydi

akciğer, belki de, başka, buradan

iki kişi, uzatır mısın

alnını uzattığın o kurumtrak

şiddetin yumuk yumuk sözdizimine.

Yazarlarla Yaşamağa Alışınız

yazarlarla yaşamağa alışınız

örneğin sırpsındığı bir gülüşün atasında

alışınız yazın güze dönerken kırdığı omurlara

tebelleş müstesna güzellerin diktiği

yaşmağa kan damlatan uzvlarına

bir alışveriş merkezinde kaybolmağa alışınız

zebellah birkaç orgun omurlara bindirdiği dağa

kanatlandıran yazarlara alışınız

alışmayınız siz poliçiçekler imzalarına

gümgümül açtıracak kan kursaklı suratlara

dar gelen bakışlara, örneğin alışmayınız

alelecele tıkıştırılmış aşklara.

ama alışınız elinizde ise alkışlarınıza

ve yumruklarınızın içine çakıl taşları,

çakalların avurtları sığacak kadar yumuşmuş

keçi yolları gibi daracık nefes alıp verişlerinize.

sonra bir rüyadan kan ter içinde uyanmamağa alışınız

yazarınız bunlara alıştı, alıştığınca gençliğinde

daha işlenmemiş günaha kurşun dökülmekte

aha işte işlenmiş evliya boğduran

kalemin orasından.

ama bir kale kaç iyelik eki ile kurulur bilmiyorsanız

siz yine de alışmayınız, çünkü

burçlarından kaç canavarın mahdut

kapısından kaç bin süvarinin vatansız

ve kaç kadının vasi karib ve muhit

çıktığını bilmiyorsanız

o güzelim elim kazalarında

dupdurun muhtelif kentlerin.

birkaç günlük hava tahmin raporlarında

görülebilir mu bilmiyorum oraların sessizliği

bi’şeye benzetmeye başlayabiliriz şimdiden

nasılsa başladığımız yerden görünmüyor

bitirdiğimiz telaşların kabukları, içleri.

hepsi bakalit fırınlarında şekillenmiş kaba

kaba olduğu kadar da pürüzsüz bir kalıba

al sana istemediğin kadar hürriyet

dökülmüş yapraklarından taptaşkın bir yayla

gökdelenlerin ayaklarının diblerinde çimdik çimdik

~~~ devam edecek ~~~
v.1 Ağustos 2011