Somut şiirdeki somutluk “kendilik” ifade eder. Bu kendilik som’luktandır; katışıksız, vehimsiz, kendisi, o.
Somut şiir görseldir ama zahir değildir, görünen değildir.
Somut karanlıktan gelir, karanlığı kimiz zaman bir kör nokta [kağıdın beyazı - boşluklar] olur, gece karası gibi keskin görüşe açar kendini. Som aydınlık somutun karanlığındadır.
Yekpare ve tek parça gibi görün[erek örtün]se de çoklaşmış bir bütündür. Nice anlamlar taşır içinde ama ne ele verir kendini, ne göze.
Somut şiir keskindir, inhirafa izin vermez.
Somut şiir yekparedir. Muhatabını da yekpare ister.
Somut şiir apaçıktır ama açıklığı kesiftir; bir anlamı ifşa etmez, kesif açıklık içinde barınır bütünlük. Bu sebeple hiç bir davaya hizmet etmez.
Somut şiir hem zahirin, hem batının şiiridir.