Muktedir imgesel gözün bir kör noktası vardır, her gözde olduğu gibi. İşte o kör nokta insanın gözündeki kör noktanın hareket alanıdır. Bir nesne olmayan, kendisi olarak bulunan imge, görünmeyeni görünür kılan bir çerçeve değil, görmeyi ona fırsat tanıyan bu kör noktaya bağlı kılan bir görüdür. Bu kör nokta görüntünün içinde o olmayan [görülmeyen] başka bir alanı harekete geçirir, böylece imge kendini çifte bir varoluş olarak konumlandırır. Bu kör nokta bir kıstaktır ve görsel şiir bu kıstakta harekete geçer, varolur. Derdi bakışımsızlık olan “muktedir imge”nin yumuşak karnı olan bu kör nokta bakışımı mümkün kılabilecek bir imkanlılıktır. Görme alanına kendi görme bölgesinin içinden vurabilecek, göz ile bakışın iletişimini sağlayabilecek, görme deneyiminin gerçek doğasını ayırt edebilecek, bakışa içinde görünmezliği saklayan, nereden nasıl bakacağı bilinmeyen bir belirsizlik [görü sessizliği] sayesinde bakabilecek bir bakışımla görülebilir, çözülebilir. Bu bakışım görsel şiirdir.
Görsel şiir, “dile gelmemiş”, saklı “görsel enerjileri” açık edebilecektir. Görsel şiirde imge ile gösterge, harf ile resim aynıdır. Gözün “kör noktası” ile görüntünün “lekeselliği” yarı-yolda karşılaşır. Kendini dayatmayan dolaysız bir dillenme, boşluğun ve “araların” [kıstak - berzah] kullanımı, varolanların sessizliği; kısacası sesli, sözlü, gözlü [ve de hiçbirisiz] bir şiirdir görsel şiir.