Cumhuriyet Kitap eki'nde Oğuz Özdem'in Engin Turgut'un "Suyun Rüyası" isimli kitabı ile ilgili yazdığı bir yazıya tesadüf ettim.

Bu metin üzerine birşeyler yazma ihtiyacı duymamın sebebi de, yazıyı önemsemem değil, garipsememdir.

İlk paragraflarda şöyle bir ifade var:

"Üçüncü kitabının adının "Küs" olduğunu hatırlarsak, hayata karşı bir küskünlük ve kırgınlık içinde olduğunu söyleyebiliriz."

Kişinin kitabının ismi üzerinden bu kadar iddialı bir ruh tahlili yapılıp yapılmayacağı, yazının konusunu da aşıp, psikiyatrinin sınırlarına girmektedir. Hatta onu bile aşmaktadır, kutlarım.

Aynı paragrafın devamında,

..""Ben bir dünya insanıyım, aşktan yapıldım ben" diyerek evrenselleşmek isteyen sevgi ve mutluluk dolu bir tablonun boyanması şeklinde kendini gösterir.
Bu tablo, "Hangi garda bu kadar güzel bir şair, Gardını almış, kötülük bizden uzak dursun" diyen şairin şiirlerine bir derinlik ve görsellik kazandırır." bölümü yer alıyor.

Birkaç satır aşağıda, dizelerde yer alan ve içinden renk geçen sözcük öbekleri ardarda yazılıp, bunun "görüntü yumağı" oluşturduğu belirtilmiş. Bu görüntü yumağı nasıl oluşmuşsa, yukarıdaki derinlik ve "görsellik" de "öyle" kazanılmıştır herhalde.

"İmge yüklü, yalın sözcükler.." bölümüyse şöyle başlıyor:

"Tutkuların, düşlerin, rüyaların içinde dolaşan Engin Turgut şiirinin şiirsel üslubunu da bu bağlamda düşünebiliriz."

"Şiirsel" sözünün yerli yersiz kullanıldığını görmüştüm, ama "şiirin şiirselliği", beni duygunun duygusallığının zirvesine taşıdı. Hoş, Engin Turgut'unki bireyin bireyselliğinde bir şiir ama, o konuyu hiç açmıyorum.

Kaynak: Oğuz Özdem'in "Suyun Rüyası" üzerine yazdığı yazı, 31.07.2008 tarihli Cumhuriyet Kitap Eki'nde yer almaktır, alıntılar buradan yapılmıştır.