1927 ile 1930 arasında gerçekleştirdiği Düşlerin Anahtarı (Interpretation of Dreams) resim dizisinin, Rene Magritte’in sanat yaşamında özel ve belirleyici bir yeri vardır. Magritte’in ilk bakışta aşırı yalınlaştırılmış, basmakalıp gibi görünen ‘sözcüklü resim’leri de manzara resimlerine kimlik veren gizem, sözle anlatılamazlık, adlandırılamazlık gibi kavramları farklı düzeylerde ele alır.

M. Foucault

Batı resminde, on beşinci yüzyıldan yirminci yüzyıla kadar, iki ilkenin egemen olduğunu sanıyorum. Bunların birincisi, plastik canlandırma (benzeyişi içerir) ile dilsel gönderim (benzeyişi dışta bırakır) arasında ayrılık olduğunu ileri süren ilkedir. Benzeyişle bir şeyi gösteririz, farkla da bir şeyden söz ederiz. Öyle ki, bu iki sistem ne içice geçebilir ne de birbirinin içinde erir. Bunlar arasında bir boyun eğme ilişkisinin bulunması gerekir. Yani, ya metin görüntünün egemenliğindedir (bir kitabın, bir yazıtın, bir mektubun, bir kişi adının canlandırıldığı tablolarda olduğu gibi) ya da görüntü metnin egemenliğindedir (sözcüklerin sunmak zorunda oldukları mesajı, desenin kısa yoldan gidiyormuş gibi tamamladığı kitaplarda olduğu gibi). Bu boyun eğişin denge içinde kalmasına pek az rastlanır. Çünkü kitabın metni, kimi zaman görüntünün açımlanmasından ve eşzamanlı formlarının