Elisabeth Arnold
Çeviren: Melike Demirbağ

Bataille, kendi İç Deneyiminin tam ortasında, kendisinin “anlamsızlığın en yüksek sınırı” olarak adlandırdığı yere ulaştığında, bize “bilginin kurban edilişinin” ana sahnelerinden birisini sergiler. Kendi eserlerine sırtını dönerek şiirin mükemmel ve kusursuz kurban edimini gerçekleştirir; Rimbaud’yu betimler. Deneyim “eklemelerinin” diğer iki betimlemesini – Tanrının çarmıha gerilişi ve Hegel’in ilerleyen deliliğini- tamamlayan bu sahne, bize bir bilgisizlik deneyiminin kurban edilebilme yeteneğinin nasıl üçlü olabileceği hakkında bilgi verir; o aynı anda, hem “a-teolojik”, hem “a-gnosolojik”1 hem de “a-şiirbilimsel” olandır. Bu sahne, şiire ve dile doğru, bir deneyimin, bir yandan sadece “içsel” olarak tanımlanabilirken, bir yandan da gerçekten, bilgiden, ve nihai olarak da, konuşmadan vazgeçen eleştirel ve egemen bir buyruğuna genişlemektedir.

[kitapara:Georges Bataille], İç Deney'den

Şiir, oyunları içimizde imgeler alanını işgal eden –imgeleri anlatmadan önce tine baskı yapan anımsamalardan bu noktada ayrılır (anımsamaların ifadeler haline gelmemesiyle). Bu oyunların içine bir kurban etme unsuru girerse, anımsamada nesne, şiirden daha fazla gerçek-dışıdır. Gerçekte, anımsamaların şiire o kadar yakınlar ki yazarın kendisi bile, ancak prensipte anımsamalara verebileceği ifadelerle anımsamaları birleştirmektedir. İmgenin alanı, iç deneyin alanına yaklaşacaktır ama söylediğim gibi anlaşıldığında, deney her şeyi söz konusu eder ve bu noktada nesnelerin içinde en az gerçek-dışı olana ulaşır (ve eğer nesne bununla birlikte çok az gerçek görünürse, bu, deneyin, nesneyi birleştirdiği öznenin dışında nesneye ulaşılamadığındandır). Zaten şiirin onu yapmaya yönelmesi gibi, anımsamalar (daha fazla açgözlülükle) her şeyi söz konusu etmeye yönelirler, ama buna yöneldikleri sırada bu olguyu bertaraf ederler –ve her zaman aynı nedenle. Şiir gibi, anımsamalar da sahip olmayı reddetmeyi içermezler, aksine isteği korurlar ve sonuç olarak ancak tikel olarak nesneye sahip olurlar. Hatta lanetlenen bir şair ifade ettiği imgelerin devingen dünyasına sahip olmak için bütün varlığıyla sarılır ve böylece insanların mirasını zenginleştirir.