Birbirinizi övmekten arasıra başınızı kaldırın da, etrafınıza bakın biraz. Kimse hişt demiyor, sallamıyor vs diyerek kaptığınız köşelerde birbirinizi fena fillah katmanlarında yalayıp duruyorsunuz. Arşa değecek diliniz, dudağınız neredeyse!

"Yemek yediği kapa pislemek ve edeb" gibi konularda bir halt biliyorsan eğer, hadi yaz bakalım Zaman'daki "köşe"nde, görelim, ne menem bir kalemşörmüşün sen.

İcazet almana gerek yok, velinle görüşürüm ben, tanıyorum kendisini merak etme.

+ Eğer bahsettiğin "komik isimli kitap" Hubble ise, işte o kitap sizin gibi Tekke hokkabazlarıyla taşşak geçmek için yazıldı, de ki DivX Ercan Yılmaz!

'her tarafıma salya bulaştı'..bu cümleden de köfte tarifi çıkar mı bay konuk, ne dersiniz? yoksa şiir tarifi mi vereyim? ama şirden önce başka hasletlere sahip olmak gerek değil mi bay konuk?

bay ışın, ben kimsenin kuyruğunda değilim, biliyor musun? ayrıca yemek yediği kaba pisleyenlerden değilim? ayrıca 'edeb' benim için çok önemli biliyor musun? benimle değil o komik kitabınla dalga geçin olur mu bay ışın?

okudum tabi. benim favorim şu paragraf:
Bir şair tepeden tırnağa ‘nefes’ten müteşekkil bir mevcut olduğu hâlde kendisini hâlâ hiç ehli’nden sayıyorsa, gurbet ile sıla’nın izdivacından her şeye işaretmiş gibi bakan bir meçhûl doğuyorsa, işitme’nin ve görme’nin ipeğini eğirerek gayb’ın kapısına dayanmış ‘kalb’, varoluş’un gölgesinde, henüz varolmamış-olan’ın eşiğinde hiç doyurulmamış sonsuz bir terk edilmişlikle uzanıyorsa… ‘Yaşam umutsuzluktan başka ne olabilir ki’…

eğer bir mizah örneği değilse yukarıdaki ifadeler, köfte tarifi olabilir. bir köfte tabağında soğumuş, yemeden bırakılmış, yemeyenin arkasından ağlayan tek bir köfte tanesinden daha hüzünlü ne olabilir. özellikle köfte örneğini verdim. çünkü bildiğim bütün gayb alemi şairleri, gerçek alemde köfteci oluyorlar. gastronomik pornografi alıcılar. bunlardan biri, bir yazısında, bireysel rekorunun bir oturuşta oniki porsiyon köfte olduğunu yazmıştı. hah demiştim sadede geldi galiba. gelmemiş. eleman yine ilk fırsatta şiirinin metafiziksel gerilimden beslendiğini falan...sindirim sorununu insanlara metafizik gerilim olarak pazarlayabiliyor. bir pazarlama başarısı elbette, küçümsememeli.

aslında bu tür şiirin alıcısıyla satıcısı arasında zımni bir ebedi sözleşme var. "sen öyleymiş gibi yaz, ben de evet hakaten öyle diyeyim, sonra beraber köfte yemeye gidelim". en hafifyle böyle.
çivilenmeden avuçları kanıyor bunların. kanıycak tabi. sıradan, sefil insnalardan değiller.
neden bahsettiğimiz hakkında fikir versin diye ilgili yazıda verilen en parlak örnekleri de buraya yapıştırayım.

Sunağa vardınızdı; ve biz

O Göl’e ... Ki budur tek bildiğimiz

aruza kafiye düşürmek için tuzsuz demiş. tuzsuz olan köfte ama işte artık yerseniz.

Gönderme yaptığım iki yazarın, birbirlerinin kitapları için yazdıkları yazıları okudunuz mu bilmiyorum Osman Konuk, ama eğer okuduysanız, birinin içinde şu ifade var:

"Şirinin kalbini geçmişe, aklını geleceğe çevirmiş ve bu sezgisel tercihiyle yapıtını kendisinden daha yalnız kılmış önemli şairlerden biri Ercan Yılmaz."

Diğerinde de şunlar:

"Karanlıkta okunmalıdır bu Kitâb;-tenin gövdeden yavaş yavaş sıyrıldığı, kor’un kalpte usulca uykuya yattığı, kendi çarmıhımızla yüzleşebildiğimiz, gövdenin acısı ile ruhun acısının birbirine karıştığı ve kelimelerin can çekiştiği zamanın ara odalarında… Serkan Ozan, acı’nın lügati olarak da kabul edebileceğimiz Marie Sophie’de, kelimelerle sınar ruhunu; acının örsünde, yokluğun ateşinde dövülen kelimelerle… Şüphesiz çetin bir sınama/sınanmadır bu!"

Eh o kalp, eğer "yürekse" o zaman dokunmayalım kalbe, yok insana kan ve bilimum şey pompalamak yerine, yağ yakıyorsa..diyecek ne var.

Herşey değiştirilebilir mi bilmiyorum, bu şairlerin çoğu kelimeleri, dizelere çakıp, sonra Nasıra'lı taifesi gibi göz yaşı döküyor. Öyle sıkı çivilemişler ki, kendi içleri acıyor, birbirlerine böyle ağlaşıyorlar..

------------- ~ --------------------
Hubble'ın Mercekleri

konuk
bir şiirde, birçok şiirde de yapılabilir, mesela yürek kelimesi böbrekle değiştirildiğinde eğlenceli sonuçlara ulaşılabilir. serkan ışın'ın şiir-virüs örneğini hatırlıyorum . ben de word'ün "bul değiştir" programıyla serkan'ın bir yazısındaki "şiir" terimini "aşk" la değiştirmiştim. o zamanlar poetikhars'ın şimdiki grubundan kimse yoktu. 2003 falan olmalı. sitenin en eski, kadrolu okuyucusuyum galiba:)

bence kalbe de dokunmayalım. ama hiç olmazsa lise biyoloji bilgilerine sadık kalalım. anatomi bilimine göre kalpten önce meme gelir. göğüs değil ama. göğüs, bedenin bütün üst kısmının adı. kalb de dursun orda ama diğer "iç organların" hakkı. madem bir insanı "bütünüyle sevmek" ten bahsediyor aşıklar. karaciğer, akciğer, soluk borusu, pankreas...onların suçu ne. her bir şeyinden büyülendiğimiz sevgilimizin aslında iç organlarındna yapılmış bir organizma olduğunu ve onlardan biri çalışmasaydı olayın daha başlamadan biteceğini söylüyor anatomi bilimi bize. yani. kalpazanlık.

edip cansever ismet özel' e, partizan şiirini kast ederek, partizan yerine haziran da deseydin bir şey değişmezdi demiş.

bence de kalb yerine kalp* desek pek bir şey değişmez bir çok şiirde.

*açıklama gerekmez ama belki de gerekir. kalp para gibi yani.