karşıtlık

Sahihlik sıkıntısı yaşayan herkes için “karşıtlık”lar sığınak olur. Yaşadığıyla, dünyada “işgal” ettiği yer’e karşılık gelemeyen herkes sahihlik sıkıntısı yaşar. Ne yazık ki insanın işgal ettiği yerin icbar ettiği bir yaşantı yoktur. Yer, sabırla aidiyet bekler. Aidiyet insanın işgal ettiği yeri korumasıyla mümkün olur. Bu koruma yer üzerinde nefsini tükettiğin nefesle serpilir, nefse ve yerin koruduklarına sirayet eder. Serpilme yetiştirici bir tohum gibi insanı barındıran şefkat bahçesine dönüşür. İnsan bu bahçenin nefasetine nefesini tutar, tutulan nefes dilde yurtlanır; söyleşip bilişilir. Dil şiirleyerek yurt tutar, yurtta tutar. Şiirleme bir duygu durumu değil, bir varlık halidir.

Farkı, ayrımı karşıtlık [ve zıtlık] gibi okumanın düşürdüğü yanlışlıklar son zamanlarda daha da arttı sanki. Ayrımı [farkı] derinleştirmeyelim ya da farkımızı ortaya koymayalım demiyorum; tersine. Zira ayrım ziyadeleştikçe yakîn keskinleşir, bütünleşir. Bir de bütünlük; bir’lik ile tekçilik [ya da çoklukla ayrımcılık] karıştırılmamalı birbirine. Bir şeylere karşı, bir şeylerin karşısına yerleşmek ya da yerleştirilmek aynı kumaştan olunduğunu gösterir. Şunun karşısında, şuna alternatif "doğum"[lar] daha baştan ölü doğumdurlar. Görsel şiiri anlamaya, okumaya çalışırken [yine çoksesli şiir tartışmlarında da] bunu akıldan çıkarmamalı.