Elisabeth Arnold
Çeviren: Melike Demirbağ

Bataille, kendi İç Deneyiminin tam ortasında, kendisinin “anlamsızlığın en yüksek sınırı” olarak adlandırdığı yere ulaştığında, bize “bilginin kurban edilişinin” ana sahnelerinden birisini sergiler. Kendi eserlerine sırtını dönerek şiirin mükemmel ve kusursuz kurban edimini gerçekleştirir; Rimbaud’yu betimler. Deneyim “eklemelerinin” diğer iki betimlemesini – Tanrının çarmıha gerilişi ve Hegel’in ilerleyen deliliğini- tamamlayan bu sahne, bize bir bilgisizlik deneyiminin kurban edilebilme yeteneğinin nasıl üçlü olabileceği hakkında bilgi verir; o aynı anda, hem “a-teolojik”, hem “a-gnosolojik”1 hem de “a-şiirbilimsel” olandır. Bu sahne, şiire ve dile doğru, bir deneyimin, bir yandan sadece “içsel” olarak tanımlanabilirken, bir yandan da gerçekten, bilgiden, ve nihai olarak da, konuşmadan vazgeçen eleştirel ve egemen bir buyruğuna genişlemektedir.